Jan Olszewski nie żyje

Jan Olszewski nie żyje

Miał 88 lat. Jan  Olszewski był premierem Polski w latach 1991-1992 oraz posłem w trzech kadencjach Sejmu. Pełnił również funkcję doradcy prezydenta Lecha Kaczyńskiego i zastępcy przewodniczącego Trybunału Stanu oraz szefa komisji weryfikacyjnej Wojskowych Służb Informacyjnych.  Był kawalerem Orderu Orła Białego i Honorowym Obywatelem m.st. Warszawy.

Jan Olszewski urodził się 20 sierpnia 1930 roku w Warszawie w rodzinie kolejarzy. W trakcie II wojny światowej był żołnierzem Szarych Szeregów, uczestniczył w Powstaniu Warszawskim. Olszewski studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości i w Polskiej Akademii Nauk. W kolejnych latach należał do zespołu tygodnika „Po prostu”, czy Klubu Krzywego Koła. W roku 1957 otrzymał zakaz wykonywania zawodu dziennikarza za publikacje opisujące nadużycia władzy w sądownictwie i wymiarze sprawiedliwości.

W latach 60. Jan Olszewski był obrońcą w procesach Melchiora Wańkowicza, Jacka Kuronia, Karola Modzelewskiego, czy Adama Michnika oraz studentów aresztowanych w związku z wydarzeniami marcowymi. W latach 70. był inicjatorem oraz sygnatariuszem Listu 59.

Jan Olszewski należał do założycieli Polskiego Porozumienia Niepodległościowego, uczestniczył w tworzeniu Komitetu Obrony Robotników, współtworzył Komitet Obywatelski przy przewodniczącym NSZZ „Solidarność”. Był też uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu i brał udział w tworzeniu programu wyborczego Lecha Wałęsy.

Wszedł do Sejmu I kadencji (po wyborach w 1991 roku) z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum (do Porozumienia Centrum należał od 1990 roku). Na szefa Rady Ministrów został powołany 6 grudnia 1991 roku.

Został  obalony niespełna rok później – w trakcie głosowania przeprowadzonego po północy 5 czerwca 1992 roku – na skutek uchwalenia wotum nieufności. Noc odwołania rządu Jana Olszewskiego nazwana została „nocą teczek”. Zanim doszło do głosowania nad wotum nieufności, minister spraw wewnętrznych Antonii Macierewicz ujawnił tzw. listę Macierewicza, czyli listę tajnych współpracowników Służby Bezpieczeństwa. Było na niej trzech ministrów i ośmiu wiceministrów z gabinetu Jana Olszewskiego.

Po rozwiązaniu rządu Jan Olszewski pozostał w polityce. W 1995 bezskutecznie startował w wyborach prezydenckich. Kolejną próbę startu w wyborach prezydenckich podjął w 2000 roku, ostatecznie wycofał się jednak ze startu i poparł Mariana Krzaklewskiego. Do Sejmu wszedł po wyborach w 2001 roku z listy Ligi Polskich Rodzin, ale do klubu partii nie przystąpił.

/jp/

Źródło: Onet.pl

Polecamy również

  •  
  •  
  •  
  •  
Wesprzyj wolne media

2
Dodaj komentarz

avatar
1 Comment threads
1 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
2 Comment authors
PiJarJabis Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Jabis
Jabis

Przyzwoity człowiek, adwokat … jako premier sprowadzony na manowce przez Macierewicza.
Jako uczestnik OKRĄGŁEGO STOŁU – agent komuny? Wg. Zybertowicza: – władza podzieliła się władzą ze swoimi własnymi agentami.
Skąd się biorą tacy Zybertowicze? Kto nadaje im tytuły profesorskie?

PiJar
PiJar

Tak. gdyby nie dał się wciągnąć w 1991 roku w dużą politykę, zostałby zapamiętany przede wszystkim jako obrońca opozycjonistów, twórca poradnika „Obywatel a Służba Bezpieczeństwa” (który stał się instrukcją postępowania w przypadku zatrzymania przez SB) i jeden z pełnomocników oskarżyciela posiłkowego w procesie zabójców ks. Jerzego. Byłem w lecie 1992 na jednym ze spotkań, jakie odbywał w całej Polsce po „nocy teczek”. Sprawiał wrażenie kompletnie oszołomionego sytuacją, ciągle mówił o wielkim spisku i agentach, natomiast z trudem odpowiadał na zadawane z sali rzeczowe pytania dotyczące konkretnych posunięć jego rządu. Po prostu za namową Kaczyńskiego (to on był spiritus movens gabinetu… Czytaj więcej »