Z czym do Unii?

Z czym do Unii?

Europejczykiem nie jest się dlatego, że się mieszka w Europie, ani dlatego, że ma się konto w euro. Europejczykiem jest się dlatego, że chce się nim być.

W 1992 r. wyrokiem Sądu Najwyższego Amerykanie znieśli ciszę wyborczą, bo uznali, że narusza gwarantowaną w konstytucji wolność słowa i swobodę wypowiedzi. Rok wcześniej cisza wyborcza wprowadzona została w Polsce. Służyć miała niczym niezmąconej refleksji nad właściwym wyborem najlepszych kandydatów. Gdyby ten cel był naprawdę realizowany, optowałbym za tygodniowym, albo i miesięcznym zakazem wyborczej agitacji.

Niemal każdy Polak pytany, jaki powinien być kandydat do Europarlamentu, odpowie bez wahania, że musi być wykształcony, znający zachodnie języki, lojalny wobec swoich wyborców, oraz na tyle kulturalny i przyzwoity, żeby już więcej nie kompromitował nas chamskimi wypowiedziami, pijackimi ekscesami czy przekrętami w obliczaniu diet i kosztów podróży. Takich ludzi chcemy widzieć w Brukseli przed wyborami. Ale potem dostajemy do ręki arkusz wyborczy i wielu zakreśla krzyżykiem nazwisko kogoś, o kim doskonale wie, że wykształcenie ma bardzo średnie, w języku obcym potrafi najwyżej kupić paczkę Marlboro, lojalny jest wyłącznie wobec kierownictwa swojej partii, a jego moralne kwalifikacje charakteryzują liczne przypadki naginania faktów, wciskania ciemnoty i odwracania kota ogonem.

Odpytywani podczas kampanii o znajomość języków obcych odpowiadają najczęściej, że radzą sobie nieźle, albo że właśnie odświeżają sobie język, lub że akurat kończą intensywny kurs. W praktyce większość kandydatów jedynie „słyszało wiele dobrego” o angielskim, francuskim, czy niemieckim. Fatalnie wypadł sprawdzian znajomości języków obcych przeprowadzony wśród kandydatów do Europarlamentu przez radio RMF.  Spośród kilkunastu regionalnych kandydatów odpytanych przez „Gazetę Lubuską” tylko jeden władał angielskim w stopniu umożliwiającym konwersację. „Gazecie Pomorskiej” udało się znaleźć na swoim terenie raptem dwóch kandydatów władających językiem zachodnim. Nie lepiej było w innych regionach, może poza Warszawą i kilkoma dużymi miastami. Ale kwalifikacje językowe to ani jedyny ani najważniejszy problem polskiej reprezentacji w UE.

Obok ludzi wybitnych, polityków zasłużonych dla Polski i doświadczonych w międzynarodowych relacjach, reprezentować nas będą w Brukseli także funkcjonariusze partyjni, wysłani tam zarówno w nagrodę za dotychczasowe zasługi, jak i wypchnięci na boczny tor, przesunięci z państwowych stanowisk, gdzie narobili szkód, do których wstyd się teraz przyznać.  Oni czują się jak ambasadorzy delegowani do obcego kraju, którzy wobec tamtejszych władz reprezentować muszą nasze polskie interesy, sprzeczne z unijnymi. I niestety – będą się bardziej rzucać w oczy, niż ci, dla których tamtejsze władze są jak najbardziej tutejsze, dla których jest oczywistością, ze rozbudowanie i wzmacnianie wspólnoty europejskiej to jak najbardziej polski interes.

Nasi unijni przyjaciele nie zobaczą jednolitej polskiej reprezentacji gotowej do pracy nad realizacją wspólnych europejskich celów. Nie zobaczą, bo poprzedzać ją będzie chmara harcowników wywijających szabelkami, wykrzykujących niezrozumiałe hasła i zrozumiałe epitety. Są wśród nich ochotnicy – misjonarze, gotowi „rechrystianizować” Europę, czyli zapewne przyklejać trony do ołtarzy, walczyć o dotacje i przywileje dla wyłącznie katolickiego Kościoła i chronić jego hierarchów.  Są detaliści, którzy poszli do Brukseli po proszek do prania, który powinien być taki sam jak u nas, i są pragmatyczni hurtownicy, którzy wiedzą, że unijne dotacje dla Polski kiedyś się skończą, więc póki co trzeba brać, ile się da, albo jeszcze więcej, nawet kosztem innych, biedniejszych krajów, bo to się Polsce po prostu należy.  Żaden z nich nie chce i nie potrafi rozmawiać w sposób cywilizowany i przyjazny, bo ich formacja zmilitaryzowała słownik, umundurowała go i wysłała na wojnę z wrogami zaczajonymi na nas w Brukseli. Chcieliby Unii krytej gontem, podobnej do Polski z ich marzeń: siermiężnej, zapyziałej, zamieszkałej przez lud ciemny, prosty i posłuszny.  Ludzie, którzy nie potrafią żyć swoim życiem, więc żyją cudzym, będą w imieniu Polski formułować tezy rodem z naszego ciemnogrodu. W imię swoich wartości włazić będą do cudzych głów, a w trosce o wypaczoną moralność – do europejskich sypialni i dziecięcych pokoi.

Świat pełen jest ludzi nawiedzonych, zawodowych zbawiaczy, ogarniętych swoją misją lub manią. Wśród europarlamentarzystów wszystkich krajów znaleźć można ludzi o krańcowych poglądach. Ale nie mam wątpliwości, że wśród polskich kandydatów wystąpiła zdecydowana nadreprezentacja politycznej ekstremy. Tej, która pcha się do Unii tylko po to, by ją opluwać i szkalować, a w końcu zdemolować – za unijne pieniądze, rzecz jasna. Wśród polskich kandydatów szczególnie donośnie rozbrzmiewały deklaracje, że oto idziemy do Brukseli po to, by Unię wykiwać, oszukać, wykorzystać, albo przechytrzyć.

Powyższe refleksje naszły mnie podczas głębokiej ciszy wyborczej, gdzie w ukryciu pisałem niniejszy felieton. Nie sugeruję w nim, kto wygra wybory, bo nie mam miliona na grzywnę. Nie optuję za żadnym ugrupowaniem ani nie wymieniam nazwy żadnej partii, bo nie mam nawet 5 tysięcy na zbyciu.  To tylko, zgodna z intencją ustawodawcy, niczym niezmącona refleksja nad właściwym wyborem najlepszych kandydatów. Dopowiedziałbym tylko, że Europejczykiem nie jest się dlatego, że się mieszka w Europie, ani dlatego, że ma się konto w euro. Europejczykiem jest się dlatego, że chce się nim być. Ja na przykład chcę.

Andrzej Karmiński
  •  
  •  
  •  
Wesprzyj wolne media

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o